ego cogito, ego sum

..\|k|i|r|p|i|.

eve dönerken bir kirpi kurtardım.

orta refüje yakın, ilerlediğimiz yolda ancak ters istikamet yönünde şıpıdırşupudur yürüyordu.

şapşala karşıya geçerken yardımcı olayım dedim, yoksa çünkü başına kötü şeyler gelmesi kaçınılmaz gibiydi. 

mıh dedi, sünüp yere yapıştı.

arkasından yavaşca “de yürü de yürü” diye el ettim, destek amacıyla.. hrr diye bir ses çıkarmaya başladı ve R2D2’nun heyecanlandığında sağa sola titremesi gibi sağa sola sallanmaya başladı ama bir yandan da daha da yapıştı asfalta. asabi bak bir de!

hakikaten çok komikti.

sonra “tamam tamam dokunmuyorum, yok bir şey, hadi yürü” dedim, pıtı pıtı pıtı ilerlemeye başladı. sadece bir kaç manevra hususunda yardımcı olmam gerekti.

yolun karşısına geçebildik sonunda ve kaldırıma çıkma fazlı başgösterdi.

ama görsen, kaldırım bizim kirpinin boyunun iki katı falan.  doğrulup iki ayak üstünde durdu seninki—hay allahım, çok şirin ve komikti—ön ayaklarıyla kendini çekmeye çalışıyor yukarı ama poposu o kadar büyük ki, havada patinaj yapıyor resmen!.. —bir de “hıh hıh gluk gluk” sesler cabası..

son olarak gene bir destek olmam icap etti, hop dedi kaldırıma çıkabildi ve homurdana homurdana çalılıklara dalıp gözden kayboldu…